دلم رمیده ی لولی وشیست شورانگیز..
خیالت را به آغوش میکشم!
سیب میشوی/ گاز میزنم..
می خندی/ تر میشوم از رگبار خنده هات و قطره.. قطره..
میچکد تمام دلتنگیهام از سرانگشتان مهربانیت روی پیچک ترک خورده ی تقدیر..
نازم میکنی/ رامت میشوم..
سُر میخورم زیر چتر دستانت..
شاخه به شاخه..
انگور گسی را میمانم که روی شانه هایت به فصل سبز شکفتن نزدیک میشود!
عطر اردیبهشت ست و رویای پاک بوسه هات..
بی هیچ توقفی در دالون سرد زمان..مرداد ۸۶
شک دارم. به خودم که هستم یا نیستم.. که هستی یا نیستی!
این همه سال به سوی نقطه ای دور از این سرزمین پرت خم شدم و خواندم خدایی را که هرگز ندیده ام و نشنیده ام.. بگذریم..
آمدم که بگویم بهشت جاودان و زندگی زیر درختان همیشه سبز و نهرهای همیشه جاریش باشد برای بندگان خوبت.. خسته شدم از این وعده های سرخرمن و حلواهای نسیه.. ثابت کن بودنت را که این روزها سخت دنبال بهانه میگیردم!(اگه نمیتونی جوابی باشی برای ذهن پر از سوالم.. چیزی که زیاده ترامادل و دیازپام.. اسمشو هر چی که میخوای بذاری: "شیطنت.. کنجکاوی.. حماقت.." دیگه چه فرقی میکنه؟؟ )
