بیــــــــــــــخیال

 یخ میزنم
از نوک پا تا بالا.. بالا.. بالاتر..
به مغزم که برسد دیگر چیزی به خاطر نخواهم آورد
از آن موهای مشکی ژولیده زیر آن کلاه لبه دار کِرمی
(که خودم را کشتم و برنداشتیش از روی حماقتهای خالصت)

از آن مغز پوک پوشالی و عشق بازی های کودکانه و لاف-زدن های همیشگی و دود کردن غصه های دنیا روی لبهای تا ابد هوس باز

دوردستها دردی ست که مرا به خود میخواند.. آوای غم انگیزی.. مویه های پیرزن جادوگری.. شاید یا پرسه های شبانه ی روحی سرگردان / پر از وهم / پر از سرگیجه / نیرویی نامریی در من زبانه میکشد.. دوباره جان میگیرم!

 

"باز من دیوانه ام /مستم /باز میلرزد دلم، دستم /باز گویی در جهان دیگری هستم /.. "

 

من آدم کثیفی هستم..!

یک حیوان درنده-خوی وحشی که در کوره راه تکامل زمین خوردم و از قافله ی مخلوقات خوب خدا جا ماندم. ما ( مظلومانه و وقیحانه ) در این جهان که پر است از صداهای بغض آلود مردهای بزرگ.. زندگی میکنیم.

دو.. با.. ره.. زندگی میکنیم!

به خلسه میرویم

ریاضت میکشیم

ریاضت میکشیم

ریاضت میکشیم

ریاضت میکشیم..

از آن طرف بام..

می..

اف..

تیم..

کمــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــک!!..

..

( روز از نو روزی اما.. نه!!)