بیــــــــــــــخیال

ساعت ۷:۴۵ / من/ خیابان انقلاب / بوی کاغذ / بوی سیگار / بوی صورتکهای بتونه کاری / بوی توحش/ بوی باران / انبوه ادمکهای کوکی پر از شتاب برای رسیدن به کانون منجمدی به نام خانه / من اما بی شتاب / بی مخ / بی درد / بی هیچ نشانی از زنده بودن.. 
انگار وسط یه بشقاب ماکارونی داغ گیر افتادم! مات و مبهوت..

-ببخشید آقا!.. خانه ی دوست کجاست؟
-نرسیده به درخت،.. وای معذرت میخوام دخترم در این شهر که درختی نیست!.. خانه ای نیست.. دوستی نیست.. دشمنی نیست.. دردی نیست.. مرگی نیست.. تگرگی نیست.. صدایی گر شنیدی صحبت سرما و دندان است..
-آقا دیرتون نشه!؟..
-..

قول دادم لب به سیگار نزم! (خب البته من آلزایمر دارم و یادم رفته که قول اصلن یعنی چی!؟)
کافه هشت و نیم.. نه یک دقیقه کمتر نه یک دقیقه بیشتر!
من کم از نعشگی تو ندارم رفیق.. خوب که نه اما.. سعی میکنم بفهممت!

(ودکا لطفن!.. سردِ سرد.)

-ترانه!!.. این موقع شب اینجا چه میکنی دختر!؟!؟!؟..
-آمدم تا درد بشر را از نزدیک لمس کنم. مکدرم میکند این کوچه های تنگ و تاریکی های وسیع و نگاه های کثیف.. هی بشر!.. من را فکر رذالت تو گمراه کرده است!
-تنهایی!؟
-درد انسان تنهایی ست. تنهایی را فقط تنهایی میشود فهمید!

آدرسم را تغییر دادم.. خودم اما همانم که بودم!
شاید خالص تر.. بی ریا تر.. وحشـــــــــــــــــــــــی تر!
..
اینجا هم میآیم گاه گداری.. به رسم ِ
(نمیدونم به رسم ِ چی!؟.. دوستی.. دشمنی.. پدر کشتگی.. نکشتگی!).. 
ولی میآم!
هســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــتم..