بیــــــــــــــخیال

.

اینم نقطه و سر خط آتنا جان..
تمومش کردم..
از این لحظه ی سرد تا ابدِ ابدِ ابدِ ابدِ ابد..
(البته.. من ترانه ی فراموشکاری هستم!)

به جای اینکه به هم نزدیک بشیم.. هی داریم از هم دور میشیم.. تو اون طرف جزیره.. من این طرف جزیره.. درختهای نارگیل به عشق ما میخندند و نارگیلها یکی یکی می افتند روی احساسات خالص من و تکه تکه ام میکنند.. سرنتی پیتی هم که موجود نمی باشد تا بهم بگه چه غلطی میتونم بکنم!؟.. داستان عاشقی مان را با فیلم ها و قصه ها قاطی کردم(آلزایمر لعنتــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی!!).. حتی یادم رفته کی عاشقت شدم.. کی بود که دلم رو با بی انصافی تمام به یغما بردی.. کی بود که بی شرمانه تو چشام زل زدی و گفتی دوستت دارم.. با تمام این فاصله های تمام نشدنی.. با تمام این دروغهای تابلو که تحویلم میدهی.. با همه ی این نارگیل های زشت و بی قواره.. با همه این شرایط وخیم حاکم بر جزیره.. اعتراف میکنم به خدا دوستت دارم دیوونه!!.. و من لب گزیدم و این غرور بی محل.. و دل کینه توز بیچاره ی لعنتی که روی هرچی شتره کم کرده.. 

 

کسی کشف نکرده هنوز جزیره ی حماقت های "من" و "تو" را..  هنوز پای هیچ بنی بشری به خراب آباد دل "من" و "تو" باز نشده.. کسی نمیداند دردهای ناشناخته و زخم های تیمار نشده ی "من" و "تو" از جنس چیست که هیچ وقت خوب نمیشوند..(می بینی عروسکم چه بیرحمانه نمک میزنند زخم دلمان را!..) 

 

جزیره را دوست دارم.. پرسه زدن در هوای بیخیالی را دوست دارم.. نارگیل های حسود را دوست دارم.. کلاغ های فضول را.. نخل های سبز را.. ساحل آرامش را.. امواج بی قراری را.. "تو" را.. "من" را.. دیوانگی را.. باد را.. باران را.. گریه را.. درد را.. درد را.. درد را.. دوست دارم..

 

پ.ن۱: هیچ یک از عناصر ذکر شده در داستان-واره ی فوق وجود خارجی ندارند. در واقع چرندیات و خزعبلات ذهنِ مخدوش و روانِ پریشانِ نویسنده شان هستند که احتمال میرود بیچاره در هنگام نگارش تب ۴۰ درجه داشته.

 

 .. 

دردمان بی منتهاست.. باور نداری گوش کن صدای نبض خسته ام را به شماره افتاده است.. دو.. سه.. چهار.. چهارصد.. چهار هزار.. چهار هزارو یک.. دددوو.. سسسه.. چ..ه..ا.. مبتلا شدیم به مرگی تد..ری..جی.. چاره ایی نیست جز اینکه لبخند بزنیم به روی تقدیر نابهنگامی که یخ بسته بر تارک آرزوهای کالمان و دندان تیز کرده بر دریدن پیله ی حیات کاذبی که دورمان تنیده ایم..

 

.. 

برای زنده بودن باید مرد.. پس عاجزانه ازتون میخوام برای مرگِ ترانه ی اندوه دعا کنید!