اينقدر دوس دارم يه لحاف باشه به وسعت همه روزای سرد زندگيم تا بکشم رو سرم يا مث کبک سرمو بکنم زيرش و هيچ وقت بيدار نشم.. یا مث خرس های قهوه ایی که تو فصل سرما ميرن خواب زمستونی و بهار بيدار ميشن.. آی آدمها ساعت زندگی منو کوک کنيد روی اولین روز بهار.. فروردین!
گاهی آنقدر تکرار میشویم در توالی دردناک یک اتفاق که تمام مهره های ستون فقراتمان پراکنده میشوند در تمام لحظه های خوشبختیمان و از فرط بی کسی فرو میریزیم.. اما در همین لحظه های فرو ریختن تدریجیمان.. کسی انگار کلون درهای بسته ی امیدمان را بزرگوارانه میکوبد..
خدام!.. اگه گذرت به وبلاگم افتاد بخونم.. خب!؟
من الان خوبم و آرام.. خدام!.. خدام!.. خدای خوبترینم!.. خدای آبی ترینم!.. خدای پاکترینم!.. میخوام تا خود صبح با تو حرف بزنم.. از تو بگم.. از تو بشنوم.. خدایا همیشه در لحظه هایم بمان.. آرامشم را از من نگیر.. تنهایم مگذار!.. من.. بی تو.. بی رنگ.. پوچ.. هیچ.. زرد.. سرد.. سرد.. سرد!
میذاری فدایت شوم!؟..
+ نوشته شده در شنبه بیست و چهارم آذر 1386ساعت توسط ترانه
|
