بیــــــــــــــخیال

 

با من از عشق مگو

اتوبان از چپ به راست می چرخد و من از راست به چپ منحرف می شوم توی برحه ایی نامعلوم(ناشناخته) از زمان.. توی کوچه ایی قل میخورم و میان کفش های کتانی(کتونی؟) امین و بهزاد و مجتبی شوت می شوم توی حوضی که پر از نیلوفر است و جلبک و.. لجن می زنم به عروسک نازنین و بیرون که می آیم می افتم دنبال پروانه و لزجی دستهام را به دامنش می کشم و آتش می گیرد.. می ایستم میان آب و باد و خاک و خاطره.. خیس میشوم.. خشک میشوم.. نمیسوزم (پروانه به جای من سوخته.. پروانه به جای همه ی ما سوخته).. خاطراتم را به آتش می سپارم.. خاکسترم را باد به یغما میبرد.. من.. من.. من.. هیچی!

وارونه دیدن دنیا چقدر خوب است مثل پرنده ها پریدن و شیرجه زدن توی هوا

سرم اصابت می کند به چیز سختی که..

دردهایم شتک می زنند توی سپیدی برفها و.. دلم بستنی توت فرنگی میخواهد..

زیر توده ی یخ زده ایی از برف فسیل می شوم و افکار گندیده.. دردهای مگو.. اشک های بلورین.. روبان قرمز.. موج موهای طلایی.. پخش می شوم توی بستری از درد.. استخوان بودن منم درد می کند.. آ.. آ.. آ.. آ.. ی.. یییییییییییییییی.. من کجام؟؟؟.. کجای این دنیای دنی.. کجای این تخت سپید.. کجای این شهر سیاه.. این.. قلب سپید.. این..