این روزها هی آهنگ گوش میدهم.. توی اتاق.. بیرون اتاق.. توی پله ها.. زیر پله ها.. توی خیابان.. ته کوچه.. سر چهار راه.. توی پیاده رو.. توی کتاب فروشی.. توی کتاب نفروشی(هه!!).. گوشم پر شده اما سیر نه.. دیگر شلوغی پیاده رو ها.. ترافیک ماشین ها.. صدای آدمها.. بسته شدن درهای زوار در رفته ی کلاس ها.. باز شدن دهان پر خمیازه ی استاد ها(این کلمه مثل داغی ست بر تارک دل بی نشانه ی بی نوام با یک مثنوی هفتاد من کاغذ غریب که.. بماند).. جوجه دانشجوهای پلاسیده در طبقه ی همکف.. در.. دیوار.. اتوبان لعنتی.. حتی توی نفهم با آن آدامس پوکیده بر دهان بی چفت و بندت.. همه چیز برایم آهنگین شده.. ماشین ها که با شتاب می روند.. آدمها که با شتاب میآیند.. تنه میزنند.. طعنه می خورند.. انگار کسی در باد تار میزند.. گیتار مینوازد..آسمون دلش ابری میشه.. باد به صورتم می خوره.. موهامو میرقصونه.. شناورم در توهمی بس خیال انگز و جان پرور! القصه.. چند روزی ست توی همین پیله ی موزیکالی که به دورمان تنیده ایم زندگی را می کنیم.. در توازنی نجیب.. بی قید و بند.. آزاد.. آرام.. آرام.. و در کمال احترام و عرض پوزش.. گور پدر کسی که بخواهد این بیخیالی را خدشه دار کند!
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم بهمن 1386ساعت توسط ترانه
|
